تو این مدتی که تو کانادا و شهر مونترال دارم زندکی میکنم که البته مدت کمی هم نیست(حدود ۱۴ ماه) دیگه کاملا مطمئن شدم و با اطمینان قبلی میگم که اون فعالیت هایی که به عنوان کار در محل کار تو ایران انجام میگیره بهشون کار گفته نمیشه و در واقع در مقایسه با اینجا یک نوع فعالیت شاد و مفرح در واقع باید گفت بازی هست.

همیشه آمارهایی در خصوص میزان کار مفید در کشورهای دنیا منتشر میشه که اتفاقا جدیدترین شون همین چند روز پیش منتشر شد که میزان ساعات کار مفید هر کارمند در ایران رو حدود ۸۰۰ ساعت درسال اعلام کرده بود که این عدد برای ژاپن بیش از ۲۴۰۰ ساعت بود. کاری به حواشی این قضایا و استدلالهایی که همیشه له یا علیه آن مطرح است ندارم ولی فقط بگم من ژاپن رو ندیدم و نمی دونم چیجوری کار میکنند اما تو کانادا و شهر مونترال به عنوان نمونه ای از یک فضا و فرهنگ آمریکای شمالی اونقدر در مدت زمانی که در محل کار هستند جدی هستند و کار میکنند که واقعا به جرات میتونم بگم مثل یک عمله و یک برده کار میکنند(حالا باید دید ژاپن دیگه چیه) . نمونه ها و تجربیات خودم رو اینجا به صورت  فهرست وار خدمت تون بیان میکنم:

۱- اول وقت وقتی وارد محیط کار می شوید خیلی مواقع حتی سلام  و احوال پرسی های روزانه و کوتاه و مصطلح را هم نمی بینید.

۲- موقع کار کردن صحبت کردن و حرف زدن به جز در مورد کار مورد پذیرش نیست. در صورت مشاهده توسط سرپرست به شما تذکر داده خواهد شد. حتی گاهی اوقات اگر سرپرست هم نباشد ممکن است کارکنان دیگر به شما تذکر بدهند.

۳- به ندرت کسی را می بینید که از زیر کار در برود و یا طبق آنچه که در ایران مرسوم است کار خود را به دیگران حواله بدهد. در اینجا آنچیزی که خیلی رایج است؛ کار دزدی است. بدون هیچ گونه دلخوری و ناراحتی و اخم و تخم کار شما را انجام می دهند و اگر کوچکترین تعللی در انجام کار بنمایید خواهید دید که کسی دیگر کار را بعهده می گیرد.

۴- اگر کسی کارش تمام شود یا به هردلیلی برای شروع مجدد کارش چند دقیقه ای زمان بیکاری داشته باشد سریعا به اکیپ و گروه و فردی که کار دارد ملحق و به آنها کمک می کند.

۵- به هیچ عنوان شایسته نیست شما را در حالت بیکاری ببینند. برای همین همیشه باشد در حال و مشغول انجام کار باشید.

۶- همه این موارد بالا رو گفتم و باید الان اضافه کنم که به راحتی آب خوردن کارفرما می تواند کارگر را اخراج نماید.(فکر نکنید که بیمه بیکاری برای مشاغل سطح پایین  و یا مشاغلی که با حداقل حقوق کار می کنند وجوددارد!!!)

۷- اهمیت و تکید بر حفظ فضا و روحیه مثبت اندیشی و پرهیز از پشت سر کسی حرف زدن؛ چه این فرد سرپست و مدیر باشد و چه کارگری دیگر؛  چه در موردنحوه کار باشد و یا شخصیت و رفتار آن فرد؛ به شدت زشت تلقی شده و با آن برخورد می شود.

۸- حداقل حقوق در سال ۲۰۱۶ به ازای هرساعت کار ۱۰ دلار و ۵۵ سنت می باشد.(اگر دلار کانادا را ۲۷۰۰ در نظر بگیریم به عبارتی می شود ۲۸۰۰۰ تومان در ساعت). اگر کسورات بیمه و مالیات را هم از آن کم کنیم حدودا ۹ دلار  به ازای هرساعت دست کارگر را خواهد گرفت که در هفته حدودا ۳۵۰ دلار می شود

۱۰- ساعات کار هفتگی حداکثر ۴۰ ساعت می باشد و اضافه کار در اینجا خیلی مرسوم نیست.

۱۱- حقوق ها به صورت هفتگی و یا نهایتا دو هفتگی داده می شود.

۱۲- با حداقل حقوق؛ یک خانواده ۲ نفری با کمی صرفه جویی اموراتشان به خوبی خواهد گذشت(البته نه با تفریح و مسافرت خیلی زیاد و رستوران های شیک و اینجور چیزها ) حتی می توان یک ماشین خوب هم خرید!!

۱۳- ناهار و   غذا دادن و یا سرویس ایاب و ذهاب برقرار کردن و یا خیلی آپشن های دیگه که تو ایران مرسومه اینجا اصلا رواج ندارد.

۱۴- سرپرست و مدیر و ناظر و هر رده سلسله مراتبی به شدت به کار وارد است و در واقع می توان گفت وارد ترین و مسلط ترین افراد به کار هستند و پست مدیریتی اینجا نشان دانش و تسلط و سابقه کار است و لاغیر!!!

۱۵- دلسوزی برای کار خیلی رایج است و با اینکه به امنیت شغلی در حد صفر است برای کار دل می سوزانند. البته نظام های انظباطی و مراقبتی قوی هم دارند.

۱۶- برنامه ؛ برنامه؛ برنامه؛ هرچقدر بگویم کم گفتم !! به شدت برای کار برنامه ریزی دارند. شاید ساعت ها  هفته ها برای برنامه ریزی  یک کار ساده وقت صرف می کنند.

 

به هرحال اینها مواردی بود که توی این مدتی که اینجا بودم از نزدیک مضاهده کردم. حدود ۸ سال سابقه کار در ایران و در یک شرکت دولتی را داشتم اما واقعا چیزهایی اینجا دیدم و مشاهده کردم که به قول معروف خیلی چیزها را برایم روشن کرد. امیدوارم این مطالب به شما هم کمکی در شناخت دلایل رشد و پیشرفت کشورهای صنعتی و مقایسه آن با وضعیت خودمان کرده باشد.